หาเงินออนไลน์ รับเขียนบทความ

             ผมได้ฝึกเขียนบทความแบบไม่ได้รับจ้างใครเขียนเลย เขียนลงในเว็บบล็อกฟรี เขียนแบบไม่คิดไรมาก อยากจะเขียนก็เขียนโดยไม่มีข้อมูลใดๆเลย การเรียบเรียงเนื้อหา ไม่ได้เรื่อง อ่านวกวนไปมา ไม่มีสาระใดๆ 

แต่มีความเชื่อว่า หากเราเขียนไม่หยุด เขียนเรื่อยๆ มันจะมีการพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ ต้องดีขึ้น ไม่น่าจะหยุดอยู่กับที่ ด้วยความเชื่อแบบนี้ จึงต้องลงมือเขียน เขียนเสร็จแล้วหาที่โพสต์ ก็คือ เว็บบล็อกฟรี หลังจากโพสต์บทความไปได้ไม่นาน มีคนอ่าน มีคนเข้าเว็บบล็อก อ่านบทความที่เราเขียน 

ถึงแม้จะเป็นบทความที่ไม่มีคุณภาพ แต่มีคนอ่าน เราก็ต้องพัฒนางานเขียนให้ดีขึ้น เพราะอยากให้คนอ่านได้ประโยชน์ จากงานเขียนของเรา เป็นไงล่ะครับ วิธีพัฒนางานเขียนบทความของผมเอง ง่ายๆ ซิวๆ สบายๆ ตามสไตล์ของเราเอง

เริ่มต้นลงมือเขียน

            บทความจะเกิดขึ้นได้ ก็แค่ลงมือเขียน เขียนให้เกิดแถวแรก เขียนได้หนึ่งแถว ก็สามารถนำมาโพสต์เว็บได้แล้ว หนึ่งแถวก็เกิดประโยชน์ได้ เช่น คำคม อ่านแล้วได้สาระประโยชน์เหมือนกัน ไม่มากแถว อ่านแล้วได้คิด เส้นสมองได้ขยับขยาย ผมอยากให้คนไทยเป็นนักเขียนเยอะ เขียนไม่เป็น ก็เขียนเถอะครับ เชื่อผมสักนิด 

เขียนไม่หยุด ต้องเขียนได้ เขียนเป็น เริ่มแบบไม่ต้องมีข้อมูลใดๆ อยากเขียนอะไรก็เขียนไป ไม่มีที่มา ไม่มีอ้างอิงใดๆ ความรู้มาทีหลัง เขียนก่อน เขียนเรื่อยๆเปื่อย ข้อมูลจะตามมา ผมเริ่มต้นแบบนี้แหละ ทำให้บทความเกิดขึ้น แล้วสามารถนำมาโพสต์ในเว็บบล็อก ไม่ได้สนใจว่าจะมีคนอ่านไหม เพราะเจตนาการเขียนก็เพื่อให้ตนเอง 

เขียนออกมาให้ได้ เขียนให้เป็น ต้องเขียนเป็นในชาตินี้ เป็นความมุ่งมั่น อยากจะเป็นนักเขียนให้ได้ในชาตินี้ ทำให้ผมลงมือเขียน ไม่ได้สนใจอะไรทั้งนั้น ไม่ว่าเขียนไม่ได้ ไม่ได้ยินเสียง ไม่รู้หรอกว่าคนอื่นคิดอย่างไร เพราะในบล็อกไม่เปิดโอกาสให้คนอื่นได้วิจารณ์ใดๆทั้งสิ้น 

เพราะผมจะได้มุ่งมั่นเขียนเต็มกำลัง ไม่มีอะไรมาบั่นทอนจิตใจ ใครวิจารณ์คนนั้นก็ได้ยินไป จิตเสียคือคนวิจารณ์ ส่วนผู้เขียน สบายใจ ไม่เครียด ทำให้เขียนได้ตลอดเวลา ไหลรื่นแบบไร้สาระ มีประโยชน์ ว่ากันไปตามประสานักเขียนมือใหม่

เขียนขายได้จริง

            ถึงแม้เราจะเขียนไม่เก่ง ข้อมูลไม่แน่น แต่ก็มีคนจ้างให้เขียนบทความ ยังมีคนต้องการบทความจำนวนมาก เพราะเป็นยุคที่ต้องการบทความเพื่อนำมาทำคอนเทนท์ เสนอขายสินค้าและบริการ บางคนเขาไม่มีเวลาเขียน บางคนเขาเขียนไม่เป็น บางคนเขียนเก่งแต่ไม่มีเวลาเขียน 

บางคนรู้เรื่องการทำเว็บไซต์ไม่สนใจเนื้อหาอะไรทั้งนั้น เพราะเจตนาของเขา ทำเว็บเพื่อหาเงิน ไม่ได้ต้องการให้สาระใดๆแก่คนอ่าน จริงๆทุกบทความมีสาระทั้งนั้นนะครับ อยู่ที่ว่าใครจะได้รับแบบไหน ตีความอย่างไร ก็แล้วแต่คน ซึ่งทุกคนตีความไม่เหมือนกัน ผมจึงคิดว่า ทุกบทความมีสาระ มีประโยชน์ทั้งนั้น 

มองในแง่ดี อีกอย่างให้กำลังคนเขียนด้วย ไม่คิดไรมาก ซึ่งการคิดแบบนี้ก็แล้วแต่ละคนนะครับ ไม่เหมือนกัน บังคับใครคิดไม่ได้ ทุกคนมีความคิดแตกต่างกันไป ฉะนั้นเมื่อเราเขียนอะไร มันก็ขายได้ เพราะยังมีคนต้องการบทความจำนวนมาก ซึ่งบางคนเขาไม่ได้ต้องการบทความคุณภาพมาก 

แค่ต้องการให้เว็บไซต์มีความเคลื่อนไหว ใช้บทความไต่อันดับขึ้นหน้าหนึ่งกูเกิ๊ล จากที่ผมทำเว็บบล็อกมา บทความคุณภาพ กับบทความไร้คุณภาพ ทำให้ไต่อันดับกูเกิ๊ลได้เหมือนกัน ไม่แตกต่างกัน เพราะบทความเป็นแค่ปัจจัยหนึ่งเท่านั้น 

ยังมีหลายปัจจัยที่ทำให้เว็บไซต์ติดหน้าแรก เช่น คนรู้จักเว็บไซต์ไหม เว็บไซต์กูเกิ๊ลชอบไหม ทำโฆษณาหรือเปล่า มีทักษะทำคอนเทนท์ไหม หลายอย่าง ไม่ใช้แค่บทความดีแค่นั้น และการเขียนบทความลงเว็บ ก็ต้องกำหนดบทบาทให้ชัดเจน จะให้ความรู้คนอื่น ได้เงินด้วย หรือ จะทำคอนเทนท์ขายอะไรบ้างอย่างเพื่อได้เงิน มาประทั่งชีวิต 

คนอ่านได้ความรู้ไม่มาก แล้วแต่เราว่าจะกำหนดบทบาทของบทความอย่างไร บทความมีหลายบทบาท ซึ่งทำให้งานเขียนของเราขายได้หมด ของเพียงเรารู้กลุ่มลูกค้าให้ชัดเจน ผมรู้ลูกค้าของตนเองชัดเจน บอกลูกค้าเลย ผมเขียนไม่เก่ง ไม่ต้องคาดหวังอะไรกับผม เขียนเท่าที่เขียนได้ 

ขอให้ผมเขียนแบบสบายๆ ตามสไตล์ของตนเอง อ่านแล้วได้ความรู้บ้าง ไม่ได้ความรู้บ้างช่างประไร จ้างเขียนก็เขียน ไม่จ้างเขียนผมก็เขียนโพสต์ลงเว็บบล็อกของตนเองเกือบทุกอาทิตย์ ไม่โพสต์ทุกวัน ทำเว็บบล็อกแบบสบายใจ ไร้ความกังวล กดดันใดๆ

ไม่น่าเชื่อมีคนจ้างเขียนบทความ

            บอกเลย ผมเขียนไม่เก่ง และจะเขียนไม่เก่งไปอีกนาน ค่อยๆพัฒนางานเขียนแบบค่อยเป็นค่อยไป ไม่รีบ ไม่ขอโอกาสใคร ผมจะสร้างโอกาสให้ตนเอง ด้วยการเขียนบทความบ่อยๆ จากนั้นก็จะโพสต์ลงในเว็บบล็อกฟรีทำไปเรื่อยๆ พอทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ ผมเขียนบทความไม่อยู่ที่เดิมแน่นอน ต้องพัฒนาขึ้นไปในทางที่ดีกว่าเดิมแน่ๆ 

จากความเชื่อแบบนี้ ทำให้งานเขียนของผม มีคนจ้างครับ เขาจ้างไม่ใช่งานเขียนดี แต่เพราะความมุ่งมั่น อยากจะเขียน คนจ้างเขาก็บอกว่า เขียนอะไรก็ได้ เขียนมาเถอะ ผมรับซื้อหมด ไม่เลือกว่าคุณภาพหรือไม่คุณภาพ โอ้โห้ คนแบบนี้ก็ยังมีในโลกครับ คนที่ชอบให้โอกาสคนอื่น โดยเฉพาะนักเขียนมือใหม่

ถ้าเจอแบบนี้ เขียนไม่หยุด เขียนส่งแบบไม่มีข้อแม้ เขียนส่งเขาจนกว่าเขาจะบอกเลิก ไม่รับบทความของผมแล้ว เป็นไงล่ะทีนี้ งานเขียนไร้คุณภาพ มีคนจ้างเขียน โดนใจ นักเขียนอย่างผมซิครับ  ไม่ง้อคนต้องการบทความคุณภาพสักนิด งานเขียนไม่มีคุณภาพของผม จะมีคุณภาพในอนาคตข้างหน้า อันไกลแสนไกลโน้น ไม่ให้เราพัฒนางานเขียนได้ไงครับ 

ในเมื่อมีคนจ้างให้เราเขียนบทความ มันก็ต้องหาความรู้เพิ่มเติม เสริมแต่งทักษะการเขียนของเราเรื่อยๆ มันต้องดีขึ้นกว่าเดิม เขียนซ้ำบ่อยๆ มันก็เบื่อบ้างล่ะ ใครจะบ้าเขียนแบบเดิมๆเรื่อยๆ มันต้องเบื่อ เหมือนเรากินกับข้าวเดิมซ้ำๆ ก็เบื่อ ต้องหากับข้าวใหม่ๆมากินบ้างแหละ งานเขียนก็เหมือนกัน ใครจะเขียนซ้ำไปวนมา ตลอดชาตินี้ว่ะ มันต้องเปลี่ยนบ้าง ไม่อยู่จุดเดิมแน่ นักเขียนจะอยู่จุดเดิมก็ไม่เขียน ไม่อ่าน ไม่หาข้อมูล และอื่นๆอีกมากมาย

เขียนยังไม่ดีพอ

            ใครเขียนดีก็เขียนไป ผมเขียนยังไม่ดีพอ บอกเลยครับ ยอมรับสภาพ แต่ไม่ยอมจำนน ไม่ยอมเป็นนักเขียนไส้แห้ง ไม่ยอมนักเขียนไร้คุณภาพ ต้องเป็นนักเขียนมีคุณภาพ เป็นนักเขียนที่มีอันจะกินให้ได้ในชาตินี้ ไม่ใช่โดยเร็วนะครับ เอาในชาตินี้ล่ะกัน ไม่เร่งรีบ เดินช้าๆ เดินเร็วผมเหนื่อย ไม่รู้จะเร่งรีบเพื่อใคร 

เราทำเพื่อตัวเอง ก็ไม่เห็นเร่งรีบอะไร เพราะมีจุดมุ่งหมายชัดเจน มั่นใจว่าตนเองจะเป็นนักเขียนที่มีคุณภาพก่อนตาย ฉะนั้นก็ไม่มีความจำเป็นต้องรีบ ตราบใดที่ยังเขียนทุกวัน ไม่มีหยุด ต้องเขียนได้ เขียนเก่ง ใครก็ตามที่ได้อ่านงานที่ผมเขียน ท่านจะรู้เลยว่า เขียนซ้ำไป วนมา แต่ละบทความไม่แตกต่างกัน แต่ผมก็ขอท้าทายทุกคนนะ 

คุณแน่จริงก็เขียนซิ ผมอยากอ่านงานเขียนของคุณ ผมรออ่านบทความของทุกคน อยากให้คนไทยทุกคนเขียนให้ผมอ่าน แต่คงเป็นไปไม่ได้หรอก เชื่อได้ว่า คนไทย ไม่ได้เขียนบทความลงเว็บไซต์ทุกคนหรอก ขอให้เขียนสักแสนคนก็ดีแล้ว ไม่รู้ว่าถึงหรือเปล่า ถึงหมื่นคนหรือเปล่าก็ไม่รู้ 

แต่ที่รู้แน่ๆก็คือ ผมเขียนแน่ละหนึ่งคน บทความไร้คุณภาพ มีความมุ่งมั่น ไม่ละความพยายาม นั่นล่ะ คือ บทความที่ผมเขียน  คงจะผ่านหู ผ่านตา ของนักท่องเว็บบ้างล่ะครับ ไม่มากก็น้อย เพราะผมเขียนเยอะไง ทำเว็บบล็อกก็เยอะ หากมี 100 คนเข้าเว็บไซต์ในประเทศไทย จะมี 2 คน ได้เข้ามาเยี่ยมเยือนเว็บบล็อกของผม ถ้าผมขายสินค้าล่ะก็ 2 คนที่เข้ามา ต้องมี 1 คนที่เป็นลูกค้าของผมตลอดไป เพราะสิ่งที่เขาได้จากสินค้าและบริการของผม คือ ความมุ่งมั่นและความพยายามอย่างยิ่งยวด

            ไม่มีอะไรมากครับ หากอยากจะเขียน ขออย่างเดียวให้ลงมือเขียน เริ่มต้นตัวอักษรแรกสำคัญที่สุด เริ่มต้นโพสต์บทความลงเว็บไซต์ เว็บบล็อก ครั้งแรกสำคัญที่สุด มีคนซื้อบทความของเราบทแรกสำคัญที่สุด เพราะมัน คือ การเริ่มต้นลงมือทำ สำเร็จด้วยจุดเริ่มต้น จะทำให้นักเขียนมือใหม่  นักเขียนมั่วๆ มีกำลังใจเพิ่มมากขึ้น อย่างผม ไม่คิดไรมาก เขียนบทความแรก เสร็จแล้ว โพสต์ลงเว็บบล็อกฟรี นั่นคือความสำเร็จแรกที่ได้ลงมือทำ โคตรสะใจ ภาคภูมิใจสุดๆ หาที่ไหนได้ ไม่มีอีกแล้ว

รับเขียนบทความมั่วๆ ขายได้ไหม?

บทความมั่วๆ นี้แหละ ขายง่าย ขายดี ขายให้กับคนทำเว็บหาเงินออนไลน์ เขาเอาไปทำ คอนเทนท์ (Content) เรียกคนเข้าเว็บไซต์ เป็นแนวแปลก คนอ่านงง! มันเขียนอะไรว่ะ กูไม่เข้าใจ งงโคตรๆ 

ต้องทำความเข้าใจ กว่าจะเข้าใจอยู่ในเว็บไซต์อย่างน้อยสัก 20 นาที เจ๋งไหม! แค่ทำความเข้าใจบทความมั่วๆของเรา หารู้ไม่! เหยื่ออันหอมหวาน มีอะไรขาย ก็เตรียมไว้ครับ เผลอเมื่อไหร่ “ขายทันที! 

บทความมั่วๆ ติดหน้า google ได้เหมือนกันนะ มั่วๆมีเล่ห์เหลี่ยม เออ! ยิ่งกว่านักทำคอนเทนท์มืออาชีพเสียอีก เชิญฝึกเขียนครับ เราเขียนได้แบบมั่วๆสไตล์ของเรา เดี๋ยวก็มีคนมาขอรับซื้อบทความของเราครับ!

ใครจะซื้อบทความมั่วๆของเรา?

บทความออนไลน์ มีความสำคัญมากๆ เว็บไซต์เปล่าไม่มีประโยชน์อะไร ทำขึ้นมาเสียเงิน เสียเวลาเปล่า การทำเว็บไซต์ต้องมีเนื้อหา ข้อมูล เหมือนเป็นตัวกระตุ้นให้เว็บไซต์ทำงาน 

บทความดี มีคุณภาพ ไม่ต่างกับบทความมั่วๆ มีหน้าที่กระตุ้นเว็บไซต์เหมือนกัน คนอ่าน เขาเข้ามาอ่าน เลือกอ่านได้นิ ถ้าไม่ดี ไม่ชอบ ก็ปิดเว็บไซต์ไป ไม่เข้ามาอีก ไปที่ชอบๆครับ 

หากชอบอ่านแบบมั่วๆ วกวน ก็อดทนอ่านต่อไป เป็นแฟนพันธุ์อด สร้างโอกาสให้กับนักเขียนหน้าใหม่ ได้ผุดได้เกิดบ้าง? จะรออ่านงานคุณภาพอย่างเดียว คนเริ่มต้นเขียนบทความขาย จะเอาอะไรกินละ ใช่ไหม! มีเงินจ้างก็จ้างไปเถอะ!

โดยเฉพาะนักเขียนมั่วๆ เขาจะได้เป็นนักเขียนมืออาชีพในอนาคตข้างหน้านะจะบอกให้ คนที่เขาชอบให้โอกาสคนอื่น เขาจะซื้อบทความมั่วๆของเราครับผม

ขายบทความมั่วๆที่ไหนดี?

ผมขายบทความได้ เพราะเขียนบทความลงในเว็บไซต์ เว็บบล็อก อัพเดทบทความใหม่ๆเสมอ งานเขียนสไตล์ของเราเอง ไม่ได้หวังขายบทความ แค่ใช้เว็บไซต์เป็นสนามฝึกเขียน คิดว่าต้องมีคนผ่านเข้ามาอ่านแล้วจะทำให้เขาสะดุดใจ ชอบบทความของเรา 

จากนั้นเขาจะติดต่อเข้ามาหาเราให้เขียน เพราะเขาเหล่านั้นจะเอาบทความไปโพสต์ลงในเว็บไซต์ ทำตลาด หาลูกค้า เว็บไซต์ขาดบทความไม่ได้ และคนเขียนบทความออนไลน์ยังขาดตลาด (ผมคิดเอาเอง ความจริงไม่รู้) 

เขียนบทความมั่วๆ ขายได้ครับ ขายผ่านเว็บไซต์ ขายผ่านแฟนเพจ ที่สำคัญเขียนในสไตล์ของตนเอง ใครจะว่าอย่างไงช่างเขาเถอะ ผมไม่สนใจ มีนักเขียนเก่งๆ เขาบอกว่า เขียนต้องมีคุณภาพ อ่านง่าย ภาษางดงาม เนื้อหาไม่วกวน โดนผมหมดเลย ทำตรงข้ามครับ “อยากจะเขียน เขียนไปตามที่คิดออก” เอาบทความมั่วๆมาขาย มีคนสนใจซื้อเหมือนกันครับ 

ขอให้เขียนเอง ไม่ลอก ไม่ก๊อปปี้ แค่นี้เขาก็พอใจจ้างแล้ว (คนที่เขาให้โอกาสคนอื่นเขาจะจ้างเราครับ) พอเราเด่นดัง คิดราคาแพงๆกับคนที่ต้องการบทความคุณภาพ พวกที่ชอบขออ่านสักบทได้ไหม อ่านเสร็จหายไปเลย ถ้าเราเขียนได้ เขียนเป็น คิดราคาแพงๆครับ

ไม่มีคนซื้อบทความมั่วๆทำไง?

ไม่มีคนซื้อ คงต้องใช้บทความเอง เอาไว้ โพสต์โปรโมทเว็บไซต์ขายสินค้า หรือจะโพสเล่นๆตามเว็บบอร์ด กระทู้ต่างๆก็ได้ไม่เสียหาย เราเขียนบทความ เพื่อฝึกเขียน ขยายคมความคิด ต่อยอดความรู้ บางคนเขาไม่ชอบแนวการเขียนของเรา เขาก็ไม่ซื้อ 

แต่ผมไม่เชื่อว่าจะไม่มีคนซื้อ ตราบใดคนยังใช้เว็บไซต์ทำธุรกิจ ต้องอาศัยเนื้อหา ข้อมูล ทำการตลาด แย่งชิงพื้นที่ google จำเป็นต้องมีบทความ ถึงแม้เขียนมั่วๆ วกไปวนมา ยังใช้ได้ เพราะจะทำให้เว็บไซต์ เว็บบล็อกมีการเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา 

การโพสบทความลงเว็บบ่อยๆ ก็มีผลต่อ SEO เหมือนกัน ยิ่งเป็นบทความสดใหม่นะ โอ้โห้! สุดยอดเลย เขียนปะติดปะต่อ เขียนไปเถอะ เขียนได้ 10,000 บทความ ไม่เก่งก็ให้รู้กันไปเลย ลองพิสูจน์ซิว่า เรามีศักยภาพในเรื่องการเขียนแค่ไหน อย่างผมนี้ ไม่สนใจใคร “เขียนอย่างเดียว เขียนไม่หยุด ไม่เก่งชาตินี้ ก็ให้รู้กันไปเลย” เห็นไหมครับ ไปไกลเลย 

สรุปสั้นๆ ไม่มีคนซื้อบทความมั่วๆของเรา ก็ใช้บทความของเรา โพสต์ลงในเว็บไซต์ เพื่อต่อยอดไว้รองรับทำธุรกิจต่อไป